Daily Update 29 juni 1971: Sojoez 11

Sojoez 11 (of Союз 11, of Unie 11, voor wie het Russisch minder machtig is), was een Russische ruimtevlucht in de jaren ’70. Wat bedoeld was als een simpele koppelingsmissie eindigde in een (te voorkomen?) ramp..

De driekoppige bemanning van Georgi Dobrolvolski (de commandant), Vladislav Volkov (boordwerktuigkundige) en Viktor Patsajev (test-werktuigkundige) moesten een koppeling tot stand brengen met de Saljoet 1, het eerste ruimtestation van de wereld. De Russen hadden de Saljoet 1 slechts enkele weken eerder de ruimte ingeschoten, en daarmee de Amerikanen afgetroefd.

Soyuz_11_mission_patch

Het ‘Missie-isigne’ van de Sojoez

Het Russische ruimteavontuur begon een maand eerder, op 23 april, met de zogenaamde Sojoez 10. Deze had dezelfde missie als de Sojoez 11, maar de kosmonauten (zoals Russische astronauten heten) kregen de koppeling niet voor elkaar en waren gedwongen terug te keren. De lancering van de Sojoez 11 was ook niet zonder gebreken. De gezondheid van de oorspronkelijke bemanning  was niet volgens de norm, waardoor de reserveploeg aan boord van de Sojoez stapte.

Sojuz_TMA-9_into_flight.jpg

Sojuz-ATM (2006) Photocredit: “NASA/Bill Ingalls”

Eenmaal aangekomen bij de Slajoet 1 slaagde de koppeling wel. De ploeg rook echter een brandlucht na de koppeling, waarschijnlijk veroorzaakt door een oververhit instrument. Het team stuitte daarnaast op een verouderd ruimtestation, dat niet geschikt was voor de missies die de Sovjetregering voor ogen had. Bij de terugkeer naar de aarde, op 29 1971 sloeg het noodlot toe. Toen de raket dichter en dichterbij de aarde kwam vuurde het de remraketten af, waardoor de raket in drie delen splitste. Eén van de delen die de atmosfeer van de landingscapsule moest garanderen, sloot niet goed, waardoor de zuurstof en druk wegviel in de cabine.

De mannen bleven na deze ‘fout’ nog een minuut in leven, waarvan ze nog 13 seconden in staat waren om te handelen, voor ze buiten bewustzijn zouden raken. Het zou zaken als hoofdpijn, druk en pijn op de borst en buikholte en gebarsten trommelvliezen opleveren, gevolgd door bloedneuzen en mondbloedingen. De bemanning was gestikt, enkele minuten voor ze het einddoel zouden bereiken. Waarom was de atmosfeer in de cabine zo belangrijk, zul je misschien denken. De kosmonauten konden in de krappe capsule geen ruimtepak dragen, iets tussen 1971-1980 wel de standaard werd (waarbij er slechts twee kosmonauten de ruimte in werden gestuurd). De dood van de drie kosmonauten zou over de jaren zorgen voor grote technische verbeteringen op het vlak van de ruimtevaart, alles om dit soort ongelukken te voorkomen.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s