Daily Update 30 mei 1848: De IJskoude Machine

Het jaar 1848, het jaar dat Europa in brand stond, het jaar van de sociale revolutie, maar ook het jaar dat de schepijsdiepvries gepatenteerd werd. Ooit afgevraagd hoe de bakken met ijs bij de ijsboer zo mooi vloeibaar-bevroren blijven? De basis ervoor werd gelegd in de 19de eeuw.

Enkele jaren eerder werd er een gelijkaardige machine gepatenteerd, beter bekend als de eerste echte ‘schepijsdiepvries’. Op 9 september 1843 kwam deze zogenaamde Ice Cream Freezer tot stand, waarbij een container gevuld met vloeibaar ijs in een grotere container gezet werd. Deze grote container was gevuld met een mix van ijs en zout, waarna de machine met de hand aangedraaid moest worden tot het ijs bevroren was. Het revolutionaire aan de machine van Nancy M. Johnson was volgens het patentbureau voornamelijk de manier waarop ze zout bespaarde (wat halverwege de 19de eeuw nog redelijk duur was). De inhoud kon namelijk tig keer gebruikt worden voor er een nieuwe portie zou aan moest worden toegevoegd.

ice-cream-freezer

De machine uit 1843. Helemaal rechts de roeispaan-structuur.

Een kleine vijf jaar later, op 30 mei 1848, werd er echter een nieuw patent uitgedeeld. Ditmaal aan William G. Young, die feitelijk een verbeterde schepijsdiepvries uitvond. Young gebruikte dezelfde containerstructuur als Johnson, maar verving de manier waarop Johnson het ijs liet bevriezen. De bladstructuur (zie hierboven) van de machine werd nu zo aangepast dat het eerder een boorbeweging maakte (zie de cilinder hieronder). Het ijs werd hierdoor niet rondgedraaid door een tweetal roeispanen, maar naar de buitenkant geslingerd (vergelijk met een centrifuge), waardoor het ijs sneller bevroor en beter bruikbaar was.

ice_cream_001

De verbetering door Young uit 1848.

Een ooggetuigenverslag uit de tijd beschrijft de machine en haar ijs als volgt:

“A quantity of lemon ice cream had been put into a tin freezer on Tuesday morning, and allowed to remain there, in a liquid state, until Wednesday noon, when it was frozen, and about thirty gentlemen and ladies ate pretty freely of the cream. The consequence was that they were all made sick, a few of them so severely, that for an hour or two during the night, it was feared they would not recover. All, however, are now convalescent. The action of the acid in the mixture on the tin lining of the freezer for more than twenty-four hours produced an active poison, and the sufferers may congratulate themselves that they escaped with only being made sick. A tin vessel of vanilla cream stood unfrozen in the same way, from Tuesday till Wednesday, but those who ate of that were not at all injured by it.” (Gettysburg, Pennsylvania: Adams Sentinel. 19 July 1847. Page 1.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s